Jesteś tutaj:

Potrafię ułożyć i rozegrać grę – zabawa matematyczna dla 5-6 latków

Opracowała mgr Ewa Tyluś

Zapraszam rodziców do konstruowania gier z dziećmi.

Wyróżniamy trzy etapy konstruowania gier:

  1. Wtajemniczenie dzieci w konstruowanie gry – ściganki.
  2. Konstruowanie gier opowiadań.
  3. Konstruowanie gier o rozbudowanym wątku matematycznym.

Etapy te należy realizować w podanej kolejności.

I. ETAP PIERWSZY – wtajemniczenie dzieci w konstruowanie gry – ściganki

Zapoznanie z tą grą zaczyna się od sytuacji, w której dzieci uchwycą sens gry i wiedzą, że warto zwyciężać dla osobistej satysfakcji, że można ścigać się ze sobą na samodzielnie skonstruowanym tworze. W czasie gry muszą być przestrzegane pewne reguły. Można ustalić na przykład takie:

  • każdy grający ma swojego przedstawiciela: jest nim pionek, którym można skakać po płytkach chodniczka;
  • grający rzucają przemiennie kostką, liczą kropki i przesuwają swoje pionki o tyle płytek do przodu, ile kropek wyrzucą na kostce;
  • trzeba szybko policzyć kropki i nie mylić się;
  • należy sprawdzić czy nie pomylili się inni uczestnicy gry;
  • pod koniec wyścigu należy wyrzucić dokładnie tyle kropek na kostce, ile płytek ma do przejścia pionek, aby przekroczyć linie mety. Jeśli kropek jest więcej, trzeba czekać aż grający wyrzuci tyle kropek na kostce, ile jest płytek do przejścia;
  • wygrywa ten, kto pierwszy przekroczy linie mety.

Reguły ustala się w trakcie konstruowania planszy do gry. Początkowo dorosły jest osobą wiodącą, pokazuje jak należy konstruować grę ściankę i jak należy się zachowywać w trakcie rywalizacji. Ukazuje jak zachowuje się wygrywający, a jak przegrywający.

Zapoznawanie dziecka ze sposobem konstruowania gry-ścianki można prowadzić w formie indywidualnej i zbiorowej.

Zarys przebiegu zajęć:

  1. Dorosły rozkłada na stole arkusz papieru, obok kładzie kredki, mazaki, kostki do gry, pionki i klocek do odmierzania płytek chodniczka.
  2. Dorosły rysuje chodniczek. Zaznacza początek i koniec oraz kierunek ścigania.
  3. Dziecko z pomocą dorosłego odmierza przy pomocy klocka płytki chodniczka.
  4. Ustalenie zasad gry: pionki to zawodnicy – jeden twój, drugi mój; rzucamy na przemian kostką; ile wyrzucisz kropek, o tyle przesuniesz swój pionek do przodu; potem ja rzucam kostką.
  5. Dziecko rzuca kostką, dorosły mocno akcentuje swoje emocje, aby napięcie wzrosło. Dorosły powinien „pomóc losowi” aby dziecko wygrało pierwszą grę. Dziecko przeżyje wtedy radość z wygranej i będzie zainteresowane konstruowaniem kolejnego wariantu gry.
  6. Końcówka gry: dorosły zadaje pytania – ile musisz wyrzucić kropek, aby przekroczyć linię mety? Dziecko zrozumie, iż teraz nie chodzi o to, aby wyrzucić możliwie dużo kropek, lecz dokładnie tyle, ile trzeba do przekroczenia linii mety.
  7. Koniec gry. Dorosły przegrał i pokazuje dziecku, jak trzeba się zachować w takie sytuacji. Oświadcza: Przegrałem, ale następnym razem wygram. Postaram się i wygram. Jeśli dziecko przegrało, dorosły natychmiast proponuje następną grę i pociesza: Nie martw się w grze bywa różnie. Zagramy jeszcze raz i wygrasz.
  8. Zaczynamy nową grę. Można w niej wykorzystać skonstruowaną już planszę albo narysować nową podobną do poprzedniej. Dorosły może zaproponować dziecku grę dwiema kostkami. Dziecko dodaje kropki, gra toczy się szybciej, więcej w niej emocji.

Po zakończeniu pierwszego etapu wprowadzania dzieci w tajniki konstruowania gry – ścianki, można przystąpić do drugiego etapu. Należy to uczynić możliwie szybko. Chodzi o to, aby dzieci pamiętały, jak konstruuje się grę tego typu i były tym zainteresowane.

PRZYKŁAD:

Gra ściganka – potrzebna kostka i pionki

Życzę udanej zabawy